Yusufcuk

Devletlim! Evvela karşıma şu kainat kitabını açtın ve:-Oku! dedin.Ben, acemi fakat çalışkan bir talebe gibi, onu kelime kelime hecelemeğe başladım. Dostlarım buna şahittir. Bir kır çiçeğinde, bir çiğ tanesinde, bir incecik su şırıltısında, zevkte, tebessüümde hep senin parmak izlerini görerek hızlı hızlı okuyor ve yanımdakilere söylüyordum.Fakat bunlara, bu güzelliklere doymadan sahifeler karşımda dönüyor, bütün telaşıma rağmen, zahmette, meşakatte, göz yaşında ızdırapta gene senin dehana ve hünerine şahit oluyordum. İşte böylece de gece demiyor, gündüz demiyor, önüme ne gelirse okuyor, okuyordum...