Kıyamete Kırk Kala

Değil Osman Kaya'yaResmin bile melül mahzun bakıyorDön artık vatanın orası değilDilinden Artvin’in balı akıyorİzmir üzümünün şırası değilAyrı bedensek de kan kemik kaslaYekpare ruhlarız şekle kıyaslaKorkma açılamaz bizimki aslaIrak’la İran’ın arası gibiKaramsar düşünme yorma kafanıGülmeyen bahtına ver istifanıBizi zor ayırır Nuh’un tufanıGünün fırtınası borası değilDemek ki sökmüyor Kaya’lık taşlıkAvutmaya bile yetmiyor haşlıkEfkar dağıtmıyor bir otuz beşlikTekelin şarabı birası değilSabrın kefilidir müreffeh sonunAlnından süzülen kutsal losyonunHer damlası altın enfilasyonunSıfırı tüketen lirası değilOzanız Yunus’un sözü var bizdeMolla Kasımların gözü var bizdeNar-ı cehennemin közü var bizdeBolu’nun Mengen’in çırası değilBir fesat musallat yüce sizeyeİndirmek istiyor cüce düzeyeSığmıyor isyanım hece dizeyeSöyletme Osmanım sırası değilPeşini bıraktık dünya işininKalbine bakarız erin dişininBize özü gerek yoksa kişininŞöhreti serveti parası değilGel biraz da aşka geçelim OsmanYıllanan meylerden içelim OsmanMaviş’e Ceylan’a açalım OsmanBu yara ağyarın yarası değilBakışı konuşur önce gözlerinDediği önemli bence gözlerinMavisi makbulmüş sence gözlerinYeşili elası karası değilAlasını yaptık ödevimizinHala karşılığı yok sevimizinBütün verdikleri can evimizinYazık ki bir günlük kirası değilBir Ceylan’ı hedef aldım hiç yoktanFarksızım yayından fırlayan oktanSafi’yim cismimi terkettim çoktanBedenim ruhumun darası değil