Nepenthe

Geçen günlerime çiviler çakıldıHer bir çivi çaresizlik kadar acıydıUnuturum diye koydum eski raflaraTakvimim geleceği görmeyecek kadar tozlandıİlk çivi çakılmıştı olumsuz bir cevaplaMonarşist kalbim ilk darbeyi aldı bir hayırlaHayatı onda gördüğüm, dar etti hayatıBenim hayalim vardı; yaşlanmak onunlaÇiviyi çakan da o, çiviyi çıkaracak olan da oHer bir çekiç sesi kulağımda kreşendoHer halde ilacımın fazla kaçtı dozuPsikolojik savaşta yine sensin komandoBir gülüşünle biterdi bu savaşHer çiviyi çıkarırsın yavaş yavaşSeninle doldurdum, çivi izlerinin hasta ettiği her delikteHastan olduğum günden beri senin adın “Nepenthe”