Dikkat Aramızdalar

Dedemden gülümsemeyi gördüm.Babamdan doğru sözlü olmayı, dünyayı pek takmamayı.Takmamak için de biraz müşfik, cömert, nüktedan, mülayimolmayı. Bir de ağırdan almayı.Ağırdan almayı tembellik zannedenler var. Halbuki babam “Nekoşacağım arkasından, dünya koşsun benim ardımdan!’’ rahatlığındaydı.Annemden akletmeyi, önünü arkasını düşünmeyi, kademeli,katmanlı davranabilmeyi.Abimden her ne ile ilgileniyorsam ona dikkatlice bakmayı, ayrıntılarınkuytusundaki şeytanın kuyruğundan yakalamayı.Hikâyesi şu: 12 – 13 yaşlarımızda beraber bir filme gittik. Günlerceormanda kalan bir adamı kurtaranlar onu sıcak bir odayaaldılar, bir yatağa yatırdılar. Abim “Şaşkınlar!’’ dedi, “Saçı,sakalı uzatmışlar, beti benzi attırmışlar, dudaklarını morartmışlarama şu tırnaklara bak, bir milim uzatmamışlar!’’ Pesdedim! Bir yaş aramız var. Ben 13 isem haydi o da 14 olsun. Yabancı bir macera filminde, heyecanlı bir sahnede, yorganı tutan parmakuçlarındaki bakımlı tırnaklar gözünden kaçmamış.