Ahşap İsim Treni

İnsan Silgisibu unutulmuş insan yarası kıyıtuz uykusuna dalıncaçamur rengi akşamüstüarz lehçesiyle konuşuryanlış harf bedenimbir gün ansızın silinirinsan silgisinin başladığı yerdeyalanlıyor zaman canlıyımarşını bilmediğim hayatçağırıyor zül korosunapek süslü başlıklar atacağımbozguna uğrayan orta yaşımaözgürlük bildiğim sevişmelermapushanesi çocuklarımabuz kütlesi miyim, eririmsözcüklerin ısısındakeskide duygularımın yankısıbir ayrılığın on yıl ettiğini görmekyaşanmışlığın en lanet olanısolmuş gözbebeklerimdeaynadan geçirdiğim dilsiz şarkılaranıların kardan adamıfotoğraflardan kalan eskimeuzun sandığım ömürkelebek ömrü kadarmış oysabakışlarıma örttüğü örtü yırtıksesimin çerçevesi kırıktutabilsem güzelliklerideğmeden günahlaragövdem dört farklı aynakırarak biri diğeriniolur görünmez uçurtma