İnsan Ne ile Yaşar

Kunduracı Simon, karısı ve çocukları ile birlikte bir köylünün evinde oturuyordu. Birçok fakir köylü gibi onun da ne evi vardı ne tarlası. Kunduracılık yaparak geçimini sağlardı. Kazancı az, ekmekse pahalıydı; kazandığı ancak boğazlarına yetiyordu. Karı kocanın ortaklaşa giyindikleri, keçi derisinden yapılmış bir tek paltoları vardı. Fakat o da artık parça parça olmuştu. İki yıldır Simon palto yapmak için yeni bir koyun derisi almak istiyordu. Kışa doğru az da olsa para birikmişti. Karısının sandığında üç rublelik bir banknot duruyordu, köydeki müşterilerinden de beş ruble yirmi kopek alacakları vardı. Bir sabah Simon, koyun derisini almak için köye girmek için hazırlandı. Gömleğinin üstünden, karısının pamuklusunu, onun üstüne de bir kaftan giydi. Üç rublelik banknotu cebine koydu, ağaçtan bir dal keserek eline bir baston yaptı ve kahvaltısını yaptıktan sonra, yola koyuldu. ‘’Alacaklılarımdan beş rubleyi toplarım,’’ diye düşünüyordu, ‘’Üzerine bendeki üç rubleyi de eklerim, kürk için lazım olan parayı alırım.’’