Halvet Der Encümen

Seninle doğrulur doğrulturduk saatlerimizi.Vakti gelince kızıl bir hülya halinde şehrimizi,Şehrin bize ait olmayan çehresini, giderek bize aitOlduğunu öğrendiğimiz yer yüzünün yüreğiniKana  boyardik . Bir güneş gibi batarken ne  solgun ,Ne   sararmış , ne soylu sesimiz olurdu. SeninleÇiğnediğimiz bu  toprak , şimdi gözlerini kilcalSözlerden de çekerek öte dünyaya taşıdı.Seninle içitiğimiz suyun sesi paslandı , sindi dört unsurunHakikati , sinik bir ses kaldi eylül sokağındaKuru yapraklarda.