Kiriv

Canım babam, seni yazmak, yaşadıklarını toprağınateslim etmek aklımın bir köşesinde hep vardı. Ama birtürlü başlayamıyordum. Sanki bir şeyi bekliyordum. Ve obeklediğim şey senden geldi. Bir sabah uykumdansevinçle uyandığımda hani başucumda duran fotoğrafınvar ya işte o fotoğrafa bakarak, “Tamam babacığım, seninkitabını yazacağım.” dedim kendi kendime çünkü o gecerüyamda seni görmüştüm. Tam da o fotoğraftaki gibigençtin. Hani Anzele Başı’ndaki evimiz vardı ya, işte oevde kendi odandaydın. Yine çok şıktın. Lacivert takımelbisen, içinde ipek mongon gömleğin, siyah saçlarındüzgün bir şekilde geriye taranmış, sinekkaydı tıraşlı veoldukça yakışıklıydın. Ben odaya girdim. Rüya olsa daöldüğünü biliyordum. Bu nedenle ürktüm, uzaktadurdum. Sen her zamanki sakin halinle beni yanınaçağırdın. Korkmamamı söyledin. Ayağa kalktın, gidecekgibiydin. Güzel yüzüne hayranlıkla baktım biraz. Ne varder gibiydi bakışların. Cesaret aldım ve “Baba, sen niye’Kars’a Giderim Kars’a türküsünü söylüyormuşsun?Yoksa Kars’ta da mı sevgilin vardı?” dedim ve “Seninmı)?” soruma karşılık;“Garsa giderim GarsaSözüm yare varırsaGiderem böylesineKara kız mehlesine”Bu dörtlüğü mırıldandın ve iki elinle omuzlarımdantutarak, “Yok kızım, Kars’ta sevgilim yoktu amayüreğimde büyük aşkların yarası vardı. Yaz kızım yaz!Sevdiklerimi yaz, yaşadıklarımı yaz, Kiriv’i yaz. Unutmasakın, içimde bir ah kalmadığını da yaz!”