Gökyüzünü Kaybeden Anka

Bir bir dolduracak çıkmaz sokağın menekşeleri bavulunu, burnunda o isli, yaslı, paslı mahalle araları, aklında kırmızı rugan ayakkabıların, bayram sabahların, hanımeli hüzünlerin,birkaç t-shirt, birkaç kazak ve pantolon. Sırtladığın bir şehir olacak çocuk. Bıraktığın kendin, kalanın kendin, gidenin kendin...Önce yağmurlar inecek yüzünün göğünden, damla damla birikeceksin içinde... Sonra hıçkırıklar peydahlanacak, boran olacak, dağılacaksın... Kaç şehir uzaklaştıracak seni senden, bilmeyeceksin çocuk. Uzaklaşamayacaksın. Zaten bütün bu teferruat, bütün bu biletler, peronlar,limanlar koca bir yalan. Herkes, her şey uğurlarken seni, hoşnut akasya ağaçlarından zerk olunacak mutluluk yüzlerine...Kimse gidişini fark etmeyecek, umursamayacak, bilmeyecek. Belki de çoktan bitti esamen. Yerinde esen yellerden bir buket yapılacak ve postalanacak elbette cehennemin dibinde de olsan yüreğinin ortasına. ÖZLEYECEKSİN ÇOCUK... ÇOK ÖZLEYECEKSİN...