Portekiz'den Soneler

Kaldırdım ağır kalbimi yukarıya ciddiyetle.Tıpkı Electra’nın mezara benzeyen vazosu gibiVe gözlerine bakarak, ters çevirip döktümKülleri senin ayaklarına. Seyret ve görNe kadar büyük bir dert yığını saklanmış içimeVe nasıl da sönük yanıyor vahşi kırmızı parıltılar-Tamamen kül grisi içinde. Eğer küçümsenen ayağınOnları tamamen karanlığa gömebilseBelki de iyi olabilir. Ama eğer bunun yerindeBeklersen yanımda rüzgarın esmesiniUçuşacaktır gri tozlar… ve başındaki gri defneler,Ey Sevgilim, seni böyle koruyamayacağım,Tüm o ateşlerin hiçbiri yakamayacak ya da parçalayamayacakBaşındaki gri defnelerin altındaki saçlarını. Daha uzak dur öyleyse! Git!