Zift

Zift,  bastırılan  seslerin,  birbirini  takip  etmeyen  günlerin,  sıradanlaşan vahşetin, çöküşün  ihtişamdan koparılışının,  gecenin  çığlıklarının  romanı.  İsahag  Uygar  Eskiciyan,  tüm  anlatıların,  hesaplaşmaların, değer yargılarının kara bir oyukta eşitlendiği, öfkenin ziftinde karardığı bir çağın romanını yazıyor.“Oyunlar,  evet  bu  oyunu  birileri  sahneleyecek  ama  yollar  yeniden  yapılmayacak.  Çukurlar doldurulmayacak.  Yarıklar  kapatılmayacak.  İlaçlar  içilmeyecek.  Zamirler  serbest  kalacak.  İsimler  tek tek fotosenteze maruz bırakılacak. Güneşe çakmak gönderilecek. Düğünden önce gelinler öpülecek, damatlar damdan atılacak. Lüzum yok. İçimizde maydanoz yeşerecek. Benimki gibi olmamalı, herkes farklı ölecek. Bir mısrada adı geçen herkesin kafası kesilecek. Mısra dışarı salınacak. Çiğ çiğ yenen her şeyin kurtları büyütülecek. Gece için. Büyük gece için.”