Sevgili Anne

yolunu kaybetmiş bir çocukgüneşli günler geldi anne…üşütmüyor esen rüzgârbüyümek büyümek de hiç korkulacak kadar değilmişhıfzettim ömrümcegaliba çocukluğunu kaybetti yüreğim…ne insanları çocukluğumdaki gibi sevebiliyorne içten gülebiliyorum.savaşmak anne, yorulup pes etmeden çabalamak o kadar da ağır değilmişyalnız kalabilmek, zifiri gecelerde umutsuz yarınlarda,o kadar da korkunç değilmiş anne…ne sevmeyi biliyorumne de sevilmeyi.işte diyorum ya, yüreğimdeki çocukbenliğiniyolunu kaybetmiş