Ester

Kocaman bir hiçliğin içinden geliyorum sanaMerhameti veba gibi gören o canavarlaşmış ruhlardan sıyrılarakİliklerine kadar sömürülen iyiliklerin küllerini avuçlaya avuçlayaBeni anlıyor musun ruhumun çölünde bir gül gibi yaşamı direten insanİnsanın insanana sığınamadığı bir çağdan geliyorum sana !Yaşam bu kadar boğazlanırken ciğerlerine dolan havaGözlerinde annen Havva’nın mahcubiyetiSöylesene kaç kez öldürdü cenneten kovulan Adem’in bakışları seni ?