Aybeniz

kül bir elindebir elinde közbir kerede ölbir daha ölmezsin sana sözsonra der güllerini dünyanınver çiçekçi çocuklara, geri dönsıfıra geldiğinde beşikten ineşikten geçzeytin ağacının altındayım... toplandık gökkubbe altına cümlemizbirazdan dalgalanır devrilir üstümüzeköpükleri kirpikli deniz...ha çatladı, ha çatlayacakipek kozası yüreğimiz iştealtın oluktan kırk pınar akar, ötesi körsu sırrını desin de gör! sinesi bahar Aybenizsalkımsöğüt gibi yüzükoyun toprağa bakar heykazma uçlu heves-kesışığı da kes “es’’