İffet-i Kalp

Ağlıyorum… Her anıma bir gözyaşı damlıyor.   Biliyorum, kelimeydi o.   Varlığı yokluğun ellerinden kurtaran kelamdı.   En güzel kudretin kelimesiydi o. Üfledi, âmâ gözler açıldı; dermansız dertler iyileşti; ölüler dirildi.   Kelimemdi o benim. Biricik kelimesiydi annesi Meryem’in. Vakit akşam… İsa’mın müjdesi kulaklarımda: “Ben gidiyorum, o gelsin! Faraklit gelsin Ahyet gelsin!”