Karanlıkta Şarkılar Fısıldarken

Aslında ne eskisi gibi yalnızlıktan korkuyordum, ne de karanlıktan.Kendimce yalnızlığı ve korkuyu yenebileceğim çözümler üretir halegelmiştim. Korkunun aklıma uğramaması için ezbere bildiğim,birçoğununsa sözlerini eksik bildiğim için uydurarak mırıldandığımşarkılar sayesinde saatler sonra yaşayacağım olası şeyleri aklımdan biran olsun çıkarabilmek için çabalıyordum. Tek yapabildiğim buydu zaten;karanlıkta şarkılar fısıldamak.Koca kent, üzerinde yükselen saçma sapan betonarme yapılarla,üzerindeki leşe üşüşür gibi kenti hırpalayan insanlarla masum bir piçgibi, toplumdan dışlanan bir fahişe gibi, tıpkı benim gibi yorgun ve zavallıgörünüyor. Kente tersten bakmaktan değil, baktığımkenti düşünmekten başım dönüyor.Göz bebeklerim tekrar gökyüzüne kayıyor.Şimdi tüm şehir ardımda. Önümde birleşmişgibi uzanan deniz ve gökyüzü o kadar huzurverici ki, bu ikiliyi nefes aldığım gezegenedahil edemiyorum. Varlığımı hayatayakıştıramayanlar gibi huzuru bu kenteyakıştıramıyorum…