Yürüyen Ağaç

Yüzünü elleriyle kapattı. Sonra yine açtı:“Bir, iki, üç, dört ağaç yürüyor. Vay canına... Gerçekten yürüyorlar. Bir, iki, üç, dört...”Derken gözlerini dünya kadar açtı:“Bir ağaç koşuyor arkadaşlarının arkasından. Hatta başında bir kuş uçuyor.”Evet, ardıç hâlâ koşuyordu arkamızdan. Ardıçkuşu başında uçuyordu.Hep beraber selamladık çocuğu. O hâlâ kemiriyordu havucu, gözlerinde hayaller koşturuyordu. Tıpkı yağmur damlaları gibi.