Yaşatmaya Ölmek

Bir anlık öfkenin hayatını nasıl allak bullak ettiğini fark ettiğinde, hâkim kalemini çoktan kırmıştı. Dosyası TBMM’ye gönderilmiş, infaz için onaybekleniyordu. Ulucanlar Cezaevinin birinci koğuşu, idam edilene kadar kalan ömrünün son barınağıydı.Keşkelerin ardına sığınmak çektiği vicdan azabını azaltmadığı gibi, infaz onayı bekleme korkusunu daha da çoğaltıyordu. Kâbusa dönüşmüş her rüyanın sonunda darağacında sallandığını görüyor kan ter içinde uyanıyordu.Nefes alamama korkusu çocukluğundan beri basına musallat olmuş tek fobisiydi ve idam korkusu ile birleşince tarifi imkânsız bir işkence hâline dönüşüyordu.Bu işkencelerden kurtulmanın tek yolunun organ bağışçısı olabilmekten geçtiğini, kanlısı kendisinden karaciğer istediğinde anladı.1999 Marmara Depremi, Ulucanlar Cezaevi isyanı ve organ bağısı için cezaevinde verilen mücadele bir solukta okuyacağınız bu kitabın sayfalarında.