Çocukluğumun Renkleri

siyah beyazne zaman kalaylı bir maşrapa görsemçocukluğum gelir aklımamevsim güz olmalı, ellili yılların sonuya da altmışların başıteneke bir leğendekülle köpürttüğü sularla yıkardı anam beniağlamaktan kızaran gözlerimin önünde belirenFellini’nin şişman kadınlarıydı köpükler içinde dans edenavluda durmadan kaynayan kara bir kazanetrafta sere serpe çamaşırlar, yemlenen tavuklarağacın dibinde ablam, elinde kemik bir tarakönünde simsiyah kıvırcık saçlarhava ayaz, doğa siyah beyazdıo günlerden aklımda kalan tek renkkola kutusunun kırmızısıydıfüze üssünün çöpünde bulup kandil yaptığım