Zamanın İsyanı

“Ailemi anımsadım. Tüm o karmaşayı; kaosu, kaybettiğimkardeşlerimi… Hepsini özlediğimi hatırladım. Yine de elimdenhiçbir şey gelmedi. Onları hatırlamak için elimden gelen her şeyiyaptım ama onları hatırlayamadım. Onlardan ayrıldığımda çok küçüktüm. Şimdi aklen büyük olsam da senden hâlâ küçük sayılırım.”“Bunu bilmen güzel bir şey.”“Çocuklar hiçbir şeyi unutmaz derler. Peki, biz neden her şeyiunuttuk? Sen de hatırlamıyorsun ben de hatırlamıyorum. Hatta yaşama ihtimallerinin olup olmadığını bile hatırlamıyorum...”