Çolak Ömer

Çığlık çığlığa, gecenin ayazında, üçünde mi bilmem kaçında, gökten yere, yerden göğe doğru uçuyordu kuşlar. Yağmurla göğün delindiği geceye sığamıyordular. Karası, alasıyla gökyüzünü gagalıyor, konmayı unutanları yorgunluktan bayılıyordu. Ne dertleri vardı? Biraz daha devam etse, havada kuş kalmayacaktı.Ben Ömer, Çolak Ömer, Reis Ömer, İnsan Ömer, Bizim Ömer. Harama gitmez ellerim. Bıçağın iki yüzü gibidir. Biri kör olsa da diğeri çok keskindir. Adaletli olurum, kör tarafıyla merhametli, keskin tarafı zalime karşı kudretli. Gecenin karanlığından zor olsa da gündüzün karanlığında ilerlemek, yetim davalarla dolu dünyaya karşı doğrulurum.Meryem, canıma merhem. İçimdeki evrenin ortası, yaralarıma iyi gelensin. Bahar ile gelen duygular. Kuyuya atsam da yeniden çıkarlar, çıksınlar. Kararan dünyamı aydınlatacak olan onlar.Ne arzularsa gönül, çağlar ona yürür gürül gürül...