Kamelyalı Kadın

Marguerite, zemin kattaki ön sahnede, yalnız oturuyordu. Daha önce de belirttiğim gibi bir hayli değişmiş görünüyordu. Dudaklannda o eski umarsız gülümseme yoktu artık. Acı çektiği ve hâlâ çekmekte olduğu her halinden belliydi. Nisan ayında olmamıza rağmen, kışta kalmış gibi giyinmiş, baştan ayağa kadar kadifelere bürünmüştü. Onu o kadar dikkatle süzüyordum ki, bakışım onun da ilgisini çekti.