Kör Yokuş
uçurum kıyılarında bir çiçeğin
dert türküsüydüm
bir yanı ağlamaklı
ateşe verdim
geçmişin acılarını
satır aralarında
tan yeri
tek tek söndürdüğünde bütün ışıklarını
iki kolu yana düşmüş körpe gülüşler
bakışlarımdaki hüzne serdiler
yüzlerindeki acıyı
kaybolup gittim
kendi gölgemin içinde
ardı arkası kesilecek gibi değil
hâlâ yağmur kuşları ölüyor içimde