Beş Taş

sararan tenim soluk benzimle itiraf edeyimben aslında zenciyimkumral bahçelerde siyah bi’şeyimkeskin saçlarıyla kayısı bahçelerininkokusunun boğulduğu köylerde babamın şehre kaçarkenki düşlerinden biriyimat arabasına yüklenmiş Taşdelen şişeleriişporta tezgâhında terlikkola, bira, kalıp kalıp buzEminönü Meydanı’nda bir adamkahvelerde elli iki destesigibi kardın bu çocuklar üşüyorbüyüyor ceviz ağaçları akrabalarakbabalar gibi dönüyor başında hiç çıkarmadığın kasketinçakır gözlerin… her şeyi mavi mi görüyor?